Ttzustka choroby

Pacjenci kontrolni byli dobrani pod względem pacjentów w zależności od wieku (w ciągu pięciu lat), wskaźnika Charlsona, daty przyjęcia (w ciągu jednego miesiąca), oddziału i czasu trwania ryzyka wystąpienia biegunki związanej z C. difficile. W przypadku pacjentów z przypadkami czas trwania ryzyka określono jako liczbę dni od przyjęcia do rozwoju biegunki związanej z C. difficile; w przypadku kontroli określono ją jako liczbę dni od dopuszczenia do zwolnienia. Kontrole nie miały historii biegunki związanej z C. difficile. Zebraliśmy również informacje o potencjalnych współzmiennych, takich jak rodzaj szpitala (stowarzyszonego lub powiązanego z uniwersytetem) oraz użycie lub nie używanie antybiotyków, żywienie dojelitowe, chemioterapia, inhibitory pompy protonowej i histaminowe leki blokujące H2 w ciągu sześciu tygodni przed rozpoznaniem Biegunka związana z C. difficile dla pacjentów z przypadkami oraz w ciągu sześciu tygodni przed wypisaniem ze szpitala kontroli. Wykrywanie toksyny C. difficile
W każdej instytucji zastosowano rutynowe procedury laboratoryjne do wykrywania toksyny C. difficile. Dziesięć laboratoriów szpitalnych wykorzystało testy cytotoksynowe w hodowli komórkowej do wykrywania toksyny B zgodnie ze standardowymi metodami.11 Dwa laboratoria szpitalne stosowały testy immunoenzymatyczne zgodnie z instrukcjami producenta: jeden z nich użył panelu Triage Micro C. difficile (Biosite) do wykrywania dehydrogenazy glutaminianowej i toksyny A w próbkach kału, a druga wykorzystała zestaw ColorPAC Toxin A (Becton Dickinson). W przypadku panelu Triage Micro C. difficile próbki badano również w hodowli komórkowej pod kątem toksyny B, jeśli wyniki dehydrogenazy glutaminianowej i toksyny A były niezgodne.
Kultura C. difficile
Instytucje uczestniczące poproszono o przedstawienie 10 kolejnych próbek kału, które były pozytywne dla toksyny A lub B od pacjentów z szpitalną biegunką związaną z C. difficile. Próbki potraktowano alkoholem i mieszaninę zaszczepiono na płytkach z agarozą fruktozową cefoksytyna-cykloserina (Oxoid Basingstoke). 11 Po inkubacji w temperaturze 35 ° C przez 48 godzin w warunkach beztlenowych, potwierdzono, że izolaty są C. difficile na podstawie Gram s. wybarwianie, typowy zapach, fluorescencja szarego wykresu w świetle ultrafioletowym, oraz obecność antygenu C. difficile na aglutynacji lateksu Microscreen (Microgen Bioproducts). Izolaty C. difficile zostały zamrożone w temperaturze -70 ° C w bulionie infuzyjnym mózg-serce i 10% glicerolu w oczekiwaniu na dalszą charakterystykę.
Elektroforeza żelowa z pulsacyjnym polem
W celu określenia, czy obserwowane cechy epidemiologiczne były związane z ogniskiem klonów, przeprowadzono elektroforezę w żelu pulsującym (PFGE) izolatów C. difficile zgodnie z metodą opisaną przez Fawleya i Wilcox a. 12 żele zabarwiono bromkiem etydyny i sfotografowano za pomocą korzystanie z oprogramowania Image Master (Bio-Rad Laboratories Canada). Marker ciężaru cząsteczkowego i odtwarzalny izolat C. difficile były zawarte w każdej migracji żelu. Pokrewieństwo różnych izolatów określono zgodnie z kryteriami Tenovera i wsp.13
Analizy genów toksyn binarnych i częściowe delecje genu tcdC
Obecność genów binarnej toksyny (cdtA i cdtB) i częściowe delecje genu tcdC zidentyfikowano zgodnie z metodami Gonçalvesa i wsp.
[przypisy: zasłużony honorowy dawca krwi leki, testosterone propionate cena, korony na cyrkonie ]
[przypisy: wykaz alergenów, rezonans magnetyczny kolana warszawa, niedoczynność tarczycy u mężczyzn ]