Leczymy...

Depresja

Szacuje się, że na depresję choruje ok. 17% ludzi na całym świecie. Według badań WHO depresja jest aktualnie czwartym najpoważniejszym problemem zdrowotnym, powodującym czasem ogromne zaburzenia w życiu chorujących na nią osób. Największa zachorowalność na depresję obserwowana jest u osób pomiędzy 35 a 55 rokiem życia. Często dotyka także osób starszych powyżej 65 rż. Dwukrotnie częściej chorują na nią kobiety. Statystyki mówią wiele… Najważniejsze co z nich wynika to, że depresję, która jest chorobą należy leczyć, bo znacznie obniża poczucie satysfakcji z życia, często uniemożliwia normalne funkcjonowanie, a czasem prowadzić może nawet do śmierci.

 

Czym jest depresja? Jest zaburzeniem psychicznym, którego charakterystycznymi objawami jest pogorszenie (tzw. obniżenie) nastroju, utrata życiowej energii i zainteresowań,  a także brak możliwości odczuwania przyjemności i radości. Do innych często spotykanych objawów dołączyć można:

- zaburzenia rytmu snu – bezsenność lub senność nadmierna,

- utrata apetytu i spadek wagi ciała/ wzrost apetytu i wagi ciała,

- spowolnienie lub przyspieszenie psychoruchowe, widoczne np. w sposobie poruszania się,       

   przemieszczania,

- poczucie ociężałości, zmęczenia lub wyczerpania psychicznego i fizycznego,

- spadek poczucia własnej wartości,

- zaburzenia koncentracji i uwagi; spowolnienie myślenia,

- zaburzenia libido,

- myśli rezygnacyjne lub samobójcze, podejmowanie prób samobójczych.

- przeżywanie lęku,

- bóle, napięcia, skurcze lokalizowane w różnych narządach a nie mające przyczyny w      

  chorobach somatycznych,

- nieuzasadnione poczucie winy; oczekiwanie kary za coś, na co nie miało się wpływu lub  

   swój wpływ na powodzenie/niepowodzenia danej sprawy znacznie się przecenia.

 

Depresję diagnozuje się jeśli wystąpiły co najmniej 5 spośród wymienionych poniżej objawów w ciągu ostatnich 2 tygodni, w tym zauważalne obniżenie nastroju lub utrata zainteresowań a także niemożność odczuwania przyjemności i cieszenia się.

 

Depresja może występować w bardzo różnym nasileniu od łagodnej, poprzez umiarkowaną do silnej depresji. Czasami widocznymi objawami choroby – tak jak przy łagodnej depresji -  są tylko spadek życiowej energii, rozkojarzenie, narzekanie na utratę siły i poczucie zmęczenia. Taki przedłużający się  i nieleczony stan, choć nie utrudnia życia znacząco, w dłuższej perspektywie może doprowadzić do zwiększenia nasilenia choroby i  niewypełnienia wszystkich obowiązków związanych z rolami życiowymi. Samopoczucie osoby chorej na depresję umiarkowaną lub silną jest zazwyczaj na tyle trudne dla niej do zniesienia, że poszukuje profesjonalnej pomocy lekarskiej i psychologicznej. Sporym niebezpieczeństwem przy depresji endogennej (o podłożu biologicznym) jest realizowanie myśli samobójczych i podejmowanie prób. Szacuje się, że ok. 15% osób cierpiących na depresję endogenną odbiera sobie życie.

 

O czym należy pamiętać? O tym, że depresja jest chorobą i jak każda choroba jest możliwa do wyleczenia. W zależności od stanu chorego i  ilości oraz nasilenia objawów osobom w depresji proponuje się farmakoterapię i/lub psychoterapię. W wielu przypadkach połączenie obydwu sposobów – brania leków i psychologicznej pracy nad trudnościami, które doprowadziły do wystąpienia depresji – daje najlepsze i najszybsze rezultaty.

 

W pracy psychologicznej, którą wykonujemy z osobami w depresji, koncentrujemy się na:

- aktywizacji do wykonywania zadań, powrotu do dawniejszych zainteresowań i aktywnego organizowania czasu – podleganie pracy i grafikowi zadań w ośrodku, realizowanie indywidualnych zadań z terapii

- powrotu do aktywnego stylu życia – poprzez zajęcia sportowe, gimnastykę, możliwość uprawiania nordic walkingu

- uczenie odreagowywania napięć i emocji – relaksacja, popołudniowa grupa

- praca nad przekonaniami i zachowania – terapia indywidualna.

 

 

Zaburzenia nerwicowe

Każdy przeżywa od czasu do czasu momenty lęku, niezlokoalizowanego rozdrażenia, zmęczenia, obniżenie sił fizycznych i psychicznych czy pojawiające się bez wyraźnej przyczyny bóle, napięcia, problemy ze snem, apetytem czy funkcjonowaniem swojego organizmu. I nie ma w tym nic niepokojącego. Jeśli jednak takie stany pojawiają się u Ciebie coraz częściej, jeśli zwiększa się ilość lub nasilenie niepokojących Cię objawów i trudno znaleźć Ci obiektywną przyczynę takiego samopoczucia…może chorujesz na zaburzenia nerwicowe?

 

Czym są zaburzenia nerwicowe?

To powiązane z sobą zespoły:

1)zaburzeń funkcjonowania narządów (np. napięciowe bóle narządów, brak czucia w narządach lub ich nadmierna wrażliwość, skurcze, zmiany funkcjonowania narządów przypominające stany chorobowe, zaburzenia seksualne),

2) zaburzeń emocjonalnych o podłożu psychicznym (np. odczuwanie lęku, niepokoju, rozdrażnienia, brak motywacji, brak odczuwania przyjemności),

3) zaburzeń zachowania (np. izolowanie się od sytuacji społecznych, rezygnowanie z zainteresowań, podejmowania ról życiowych np. pracownika, zaburzenia łaknienia i snu),

4) zaburzeń procesów psychicznych. (np. trudności w koncentracji, utrzymaniu uwagi, pogorszenie pamięci, zmiany w odbieraniu rzeczywistości).

Charakterystyczne jest to, że żadne z powyższych objawów nie powstają na skutek uszkodzeń lub niedoczynności różnorodnych układów i narządów wewnętrznych.

 

Bardzo ogólnie mówiąc przyjmuje się, że źródłem zaburzeń nerwicowych są niedostępne świadomości i nierozwiązane konflikty wewnętrzne, które istnieją w każdym z nas np. konflikty między tym co chcielibyśmy w życiu osiągnąć, a tym jakie są nasze rzeczywiste możliwości i umiejętności. Konflikty wewnętrzne ujawniają się w sytuacjach związanych z istnieniem presji i dotyczą najczęściej rozdźwięku między: naszymi dążeniami a możliwościami, potrzebami a obowiązkami, pragnieniami a normami wyznaczanymi przez kulturę czy społeczeństwo.   

 

Istnienie zaburzeń nerwicowych najczęściej poważnie utrudnia normalne funkcjonowania osoby na nie cierpiącej. Zaburzać mogą rytm dobowy, regulowanie potrzeb fizjologicznych, narażają osobę chorą na odczuwanie fizycznie przecież prawdziwych doznań bólu czy cierpienia. Lęk, który jest nieodłącznym elementem nerwicy (wolnopłynący i obecny niemal stale; napadowy lub obecny w postaci fobii) czyni życie ciężkim do zniesienia, powodując że kolejne obszary aktywności (zawodowej, społecznej, rodzinnej) zostają powoli ograniczane i przynoszą coraz mniej satysfakcji.

 

W ośrodku leczymy zaburzenia nerwicowe poprzez:

- koncentrowaniu się na życiu osoby, by rozpoznać konflikty intrapsychiczne, które powodują wystąpienie objawów nerwicy,

- uczenie odreagowywania napięć i frustracji poprzez zajęcia ruchowe (gimnastykę), możliwość uprawiania nrodic walking,

- uczenie rozluźniania i radzenia sobie ze stresem– wizualizacja, masaż,

- wzmocnienie zasobów osoby poprzez nabywanie i rozwój kompetencji społecznych – praca nad komunikacją, asertywnością.

 

Kryzysy

 

W życiu każdego człowieka bywają sytuacje, gdy na skutek trudnego dla siebie doświadczenia traci poczucie spójności i stabilności własnego funkcjonowania. Takimi doświadczeniami mogą być np. rozstanie z bliską osobą, zdrada w związku, utrata ważnych dla siebie wartości (np. zdrowia, pracy, możliwości realizacji siebie). Każde z tych wydarzeń wymaga bowiem jakiejś (czasami znaczącej) zmiany dotychczasowego sposobu naszego funkcjonowania (myślenia, zachowania), wprowadza element „nieznanego” i w jakiś sposób „nieprzewidywalnego”. O byciu w kryzysie mówimy wtedy, gdy osoba będąca w nowej i często trudnej dla siebie sytuacji nie radzi sobie z nią – z jej przejściem, rozwiązywaniem – i nie potrafi wypracować dostosowanych do nowych okoliczności sposobów zachowania czy myślenia.

 

Wyróżniamy kryzysy związane z:

• naszym rozwojem jako ludzi -  będące naturalną częścią naszego życia i związane z podejmowaniem (lub rezygnowaniem) z ról życiowych czy obowiązków np. urodzenie dziecka, wejście w związek małżeński, zmiana miejsca zamieszkania i podjęcie studiów/nowej pracy, przejście na emeryturę. Pomimo pewnej przewidywalności tych wydarzeń, mogą one wprowadzać na tyle istotne i trudne dla osoby zmiany, że powodują zagubienie i dezorganizację życia,

 

• kryzysy związane z wystąpieniem nagłych i nieoczekiwanych sytuacji/wydarzeń np. śmierć bliskiej osoby, zdrada, rozwód, ciężka/przewlekła choroba własna lub członka rodziny, utrata pracy,

 

• kryzysy związane z  różnego typu wypadkami i katastrofami naturalnymi czy spowodowanymi przez człowieka np. wypadki samochodowe, pożary, powodzie.

 

Na trudne dla siebie doświadczenia możemy reagować dezorganizacją zachowania. Możemy oceniać nową dla nas sytuację jako przekraczającą nasze siły i możliwości i w efekcie unikać jakichkolwiek działań czy podejmować i powtarzać działania nie przynoszące żadnego efektu. Osoby w kryzysie przeżywają wiele uczuć i stanów wzmaganych przez poczucie niemożności zmiany istniejącej sytuacji: złość, wściekłość, strach, lęk, smutek, przygnębienie. W takim wypadku potrzebna bywa pomoc specjalisty, który udzieli potrzebnego oparcia emocjonalnego, pomoże zanalizować sytuację kryzysu i możliwości jego rozwiązania. Kiedy osoba będąca w kryzysie wzmocni się i odzyska poczucie wpływu na swoje problemy, będzie w stanie wybrać najkorzystniejsze dla siebie rozwiązania wyjścia z trudnej sytuacji.

 

W ośrodku oferujemy Tobie:

• indywidualne spotkania z terapeutą – tak byś mógł skoncentrować się na sytuacji, która jest dla Ciebie trudna,
• aktywny odpoczynek, który pomoże w odreagowaniu zalegających emocji – poranne zajęcia sportowe, możliwość korzystania ze sprzętu sportowego, nordic walking, ping-pong, wędkowanie,
• rozluźnianie i relaksowanie, które staje się podstawą do wypracowywania nowych dla siebie form radzenia sobie ze stresem i emocjami – masaż, relaksacje,
• nabywanie nowych umiejętności społecznych i poszerzanie już istniejących – grupa rozwoju osobistego pracująca nad komunikacją, asertywnością itp.